|
|
|
|
شب عاشورا محمود ژوليده
در اين صحراي طوفاني به اين دلهاي بحراني چه سودايي است اي ياران
كه شد هر چهره قرآني
زهر سو شوِ ميبارد هر عاشق عالمي دارد كه فردا ميشود كشته به راه عشق
سبحاني
كنون اتمام حجت شد مرا ايام غربت شد پس از اين قسمت ما را خداوندا تو
ميداني
در اين غربت خدا جوييد ره پيغمبران پوييد چنين با يكدگر گوييد مناجاتي
است عرفاني
خداي عالي اعلي به عشق لشگري والا نه در اين وادي غربت، به جنت
داده مهماني
پس از اين نيزه و تير است پذيرايي به شمشيراست در اين مهماني خونين
بود اين ميزبان جاني
امان از كربلا فردا در اين دشت بلا فردا گل دامان پيغمبر شود پرپر به
آساني
به عاشورا قسم امشب، بود شام غم زينب ولي صبح ظفر او را بود در راه
طولاني
پي گندم بني آدم كُشند آزاده عالم كِشند بر نيزه قرآن را فروشند دين
به آساني
بياييد اي همه ياران، كنارم اي سبكبالان علي، قاسم، ابوفاضل، همه
ياران ميداني
حبيبم كو، زهيرم كو، غلامم كو، بريرم كو بگيريم حلقة ذكري به ياد مسلم
و هاني
رقيه، فاطمه، نجمه، سكينه، زينب و كلثوم ربابم را كنيد ياري، كند
گهواره جنباني
انيس كودكان گرديد، به دور بانوان گرديد كه فردا ميزند سيلي عدو با دست
طوفاني
بسوزد خيمهها فردا، دهد حق خونبها فردا كه خون عشق ميريزد به خنجرهاي
عرياني
تن ذريه زهرا شود فردا در اين صحرا همه پامال مركبها، چه شد رسم مسلماني
عدو حق را رها كرده، كه با ابليس تا كرده برد فرمان ز استكبار، كند رفتار
شيطاني
به مظلومان وفا شد نه، ز ظلم و كين ابا شد نه بريزد اشك و خون با هم ز
چشم و سينه باراني
يا حسين (ع) ادركني محمود ژوليده
دل من دلبري دلدار دارد كه او دلدادهها بسيار دارد
نه من دارم تب و تاب لقايش كه او با من تب ديدار دارد
نمازم را به سوي او گزارم كه از سيماي حق رخسار دارد
اگر چه من بدم، او از كرامت برايم، ذكر استغفار دارد
نميگيرد به قلبش كينهام را كه او بر چاكران، زنهار دارد
سخن از عالم ديگر نگويم همين عالم به كارم كار دارد
نه من بر ذكر او اصرار ورزم كه او بر ياريام اصرار دارد
مكن منع محبين جنوني كه او ديوانگان بسيار دارد
هزاران حر حضورش را هوا خواه وفايي با دل احرار دارد
خوشا آندم كه مانند زهيرش به لب نام مرا اظهار دارد
امور جاري افلاك دستش كه او در نه فلك انصار دارد
به هر جا درد باشد او دوايش طبابت خانهاي دوّار دارد
هر آنچه هست در خلقت اسيرش كه ملكي افضل از اخيار دارد
علي يك ميثم اما، نور چشمش هزاران ميثم تمّار دارد
نبي يك جعفر اما، سبط پاكش دو صد چون جعفر طيّار دارد
چو نوكر آشنا با آشنا شد تهاجم بر همه اغيار دارد
زباني كه شود منصور دينش چه خوفي از طناب دار دارد
به وقت بي كسي در بستر مرگ در آغوشش مرا تيمار دارد
يا حسين (ع) ادركني سيدمحمدميرهاشمي
ذكر دل شكسته ذكر وجود خسته حسين وا حسينا حسين وا حسينا
عاشق غم كشيده ماه عزا رسيده بگو به اشك ديده حسين وا حسينا
ماه محرم آمد بهار ماتم آمد شكوفة غم آمد حسين وا حسينا
سينه زنان بيائيد نسل جوان كجائيد عاشق كربلائيد حسين وا حسينا
عزاي شاه عشق است جلوة ماه عشق است ذكر سپاه عشق است حسين وا حسينا
بگو به قلب شيدا اذن بده تو زهرا كنم ز سينه آوا حسين وا حسينا
اي گل ناز خلقت آئينة محبت حسين شوم فدايت حسين وا حسينا
اي كه خدا صفاتي تو نور كائناتي سفينة النجاتي حسين وا حسينا
بر لب حق رثايت خداست خونبهايت سلام بر عزايت حسين وا حسينا
مصدر آفرينش نگار اهل بينش به به از اين گزينش حسين وا حسينا
دلبر آسماني اميد عاشقاني ارباب مهرباني حسين وا حسينا
بگويم از دل و جان دوستت دارم حسين جان نوكرتم به قرآن حسين وا حسينا
يا حسين (ع) ادركني جوادحيدري
تو را دارم حسين دارم خدا را ز تو دارم صفاي اوليا را
به ذكر يا حسين غوغا نمايم كنم پر شور بزم روضهها را
دعا در بين روضه مستجاب است ضمانت كرده خون تو دعا را
قيامت هر كه را خواهي ببخشي خدا بر تو سپرده ما سوي را
كنار سفرة اطعام هيئت چِشَم من طعم نان هل اتي را
نكرده درك عمق اين مصيبت كه منكر ميشود شور و نوا را
تمام شور ما از زينب توست كه گريان كرد خيل اشقيا را
به سينه ميزد و ميگفت زينب چسان بينم سر از تن جدا را
بحق او مكن نوميدم ارباب به روز حشر كن تاييدم ارباب
يا حسين (ع) ادركني جوادحيدري
بي تو يك لحظه نخواهم همة دنيا را با تو آسوده كنم طي، سفر عقبي را
لحظاتي كه به زير علمت سينه زدم حس نمودم به خدا مرحمت زهرا را
كاش امروز بيايد گل نرگس ز سفر تا كه زيبا بكند با فرج عاشورا را
همه اميد من اين است بنام زينب راضي از خويش كنم قلب تو اي مولا را
شادي هر دو جهانم به خدا از غم توست غم تو ميبرد از دل همة غمها را
يا حسين (ع) ادركني جوادحيدري
دوباره اين دلم شده اسير و مبتلاي تو مگر محرم آمده كه شد بپا عزاي تو
اگر ز تو جدا نيام به شكر حق حسينيم تمام حاجتم بود ديدن كربلاي تو
به يك اشارة لبت گره ز كار وا شود دل شكستهام رسد به صحن با صفاي تو
شبيه خط آيهها كه ظاهرش سياهي است باعث روسپيدي است سياهي عزاي تو
چه كاركردهاي حسين كه در ميانعالمين شدهاست خونبهاي تو فقط خدا،خدايتو
خدا كند در دو جهان چه در نهان چه در عيان كنيه و اسم من شود نوكر با وفاي تو
خوشا بر آنكه حاجتش ز سوي حق روا شود رسد زمان مردنش ميان روضههاي تو
در اين دهه ز مادرت ز دخترت ز خواهرت طلب كنم كه قسمتم شبي شود دعاي تو
يا حسين (ع) ادركني محمود ژوليده
دوباره دعوتم كردي كه آيم در سراي تو بپوشم جامة عشقت به عشق نينواي تو
شبيه ديدن صاحب عزايت اشك ميريزم ميان روضه ميگردم پي صاحب عزاي تو
كشم يكسال حسرت تا ببينم روي يارانت فداي اشك چشم خالص اهل نواي تو
به هر جا بنگرم چون خيمة سوگ تو ميبينم تو گويي در نظر آيد خيام كربلاي تو
نبودم كربلا با تو وليكن آرزو دارم ببارد بر من از هر سو همه درد و بلاي تو
خدا از من نگيرد عشق ارباب محبت را كه ميخواهم بمانم تا دم محشر گداي تو
نه تنها من اسير تو، خدا باشد گرفتارت حديث من احبه گشته تاكيد ولاي تو
ندارد پردة كعبه بهاي اين سياهيها كه باشد چادر زهرا نشان روضههاي تو
يا حسين (ع) ادركني محمود ژوليده
اين حسين است كه هر گمشده را راه دهد بر زمين خوردة خود برگة درگاه دهد
اين حسين است كه هر غمزدة عاشق را كنج ميخانة خود سوز دل و آه دهد
اين حسين است كه بر سالك وامانده ز راه بهر طي كردن ره توشة همراه دهد
اوست كز ناي بريده به نواهاي سكوت قوّة ناطقه و نالة جانكاه دهد
راه مقصود دراز است، بنازم به حسين كه نشان راه خدا از ره كوتاه دهد
راهيان را به بيابان طلب بسپارد تا كه در وادي خود خيمه و خرگاه دهد
او خداوند كرم پادشه جود و سخاست كي به سائل درم و رزِ به اكراه دهد
چون به يك روضه پسنديد يكي قطرة اشك سيل از آن قطره به كفار به ناگاه دهد
اينچنين است كه با دست يداللّ'هي خود برگ سبز فرج منجي دلخواه دهد
يا حسين (ع) ادركني احسانمحسنيفرد
سلام اي ماه شيدايي محرم محيط حسن و زيبايي محرم
علمدار رثا و نالهاي تو ظهور تام غمهايي محرم
تويي سر منشاء خيرات عالم ز بسكه عالم آرايي محرم
گلستان غمي، بستان اشكي غمت باشد تماشايي محرم
سفير غربت و حزن و عزايي تو دردي، تو مداوايي محرم
نزول كعبة غمها تويي تو مه معراج دلهايي محرم
تجليگاه عشقي و حقيقت تو شهر اللّ'ه عظمايي محرم
بقاي دين ز فيض و بركت توست اساس زهد و تقوايي محرم
بهار گريه بر مظلوم هستي ازل تا حشر برپايي محرم
مسير قرب عشاِ الحسيني تبري و تولايي محرم
به سوز نالة مظلوم مادر كني از ما پذيرايي محرم
دلم جز خيمهات مأوا نگيرد خدا هرگز تو را از ما نگيرد
يا حسين (ع) ادركني محمدسهرابي
اي كه غارت زده كردي دل پر غوغا را موم كردي به كف خويش دل شيدا را
همه با ناله من سوي تو پرواز كنند سگ كوي تو به معراج برد دلها را
اشك بر آتش دل، شعلة صد چندان است عاقبت آتش عشق تو بسوزد ما را
نوكرانت همه بيچارة هجران تواند زآنكه بيچاره كند داغ غمت زهرا را
جگري هست مرا سوخته از بي كسيات تو مرا سوختي و من همة دنيا را
ارثم از خواهر تو نالة مستانة اوست زينبت داده به من اين هنر زيبا را
در دم تيغ غمت آب حيات است حيات كشتة تيغ غمت زنده كند عيسي را
با من اي نور خدا بهترين از اين راه بيا اي كه انداخت خدا در ره تو موسي را
نه من از پيچش گيسوي تو مست آمدهام خم گيسوي تو بيچاره كند مولا را
بسكه فرياد زدم نام ترا آب شدم كه مگر آب رسانم جگر سقا را
يا حسين (ع) ادركني محمود ژوليده
زيباترين تبسم ما بعد گريه هاست مشكلترين تكلم ما حين روضه هاست
سنگينترين مصيبت ما بي وفايي است بالاترين نشان وفا درك لحظه هاست
آن كشتهاي كه كشتة اشك است، تشنة آن عاشقي است كز همه رو يار كشته هاست
هر روز و شب چو نالة هل من معين رسد لبيك ما سرودن دمها و نوحه هاست
ما را حرم نبرد، حرم را به دل رساند حب حسين كرب و بلائي به سينه هاست
مويه كنان نواي دل ابراز ميكنيم اين دل سراي زمزمه و سوز و ناله هاست
ما بي حسين ره به قيامت نميبريم جانهاي ما هميشه عزادار خيمه هاست
زيباترين پديدة اين شهر پرچم است پرچم، نشان بندگي ما به اولياست
با روضهها چو بر سر و رو لطمه ميزنيم صاحب عزا مؤيد اين شور و لطمه هاست
روزي كه آشكار شود وعدة ظهور ميعاد ما، اهالي هيئت، به جبهه هاست
يا حسين (ع) ادركني محمود ژوليده
محشور ميشويم قيامت چو با حسين جاي سلام جمله بگوئيم يا حسين
تاريخ زنده از جريان محرم است سرچشمة بقاست ز خون خدا حسين
در قلب سنگ زمزمه تاثير ميكند كرده جماد را به غمش مبتلا حسين
حتي درخت مويه كند در عزاي او بيچاره كرده استن حنانه را حسين
امواج بحر و غرش رعد و نواي ني اكسير عشق و جاذبة كهربا حسين
لطف سحر، نشاط محبت، صفاي دل بوي بهشت و عطر نسيم صبا حسين
عالم فداي بانوي مظلومهاي كه گفت آيم به خيمهها چو بگوئيد يا حسين
خنجر، سنان، سه شعبه و شمشير و نيزهها با اذن وي مقاتله كردند با حسين
هر جا زنيد خيمه همانجاست كربلا واللّ'ه نيست گم شده در كربلا حسين
مهدي گرفت، دامن مقتل، به روضه گفت گريم براي داغ تو صبح و مسا حسين
اين مملكت براي حسين است و زينبش اي عالمي به محضر عشقت فدا حسين
اين مملكت سفينة سالار زينب است ايران چو كشتي است و در آن ناخدا حسين
يا حسين (ع) ادركني محمود ژوليده
اينجا كه بجز زمزمه بازار ندارد جز گرية اخلاص، خريدار ندارد
گر گريه شود كار مدام دل عاشق مكشوفه شود روضه و انكار ندارد
آن قافله سالار كه خود كشتة اشك است آيا به غمش اشك گهربار ندارد
چشمي كه ندارد هنر ابر گهربار در فصل حضور عادت ديدار ندارد
آن مدعي عقل از اين عشق چه داند؟! افسوس كه چندان غم دلدار ندارد
دادند بر او تهمت سنگين خشونت آيا پسر فاطمه ايثار ندارد؟
اي نوحه گران روضة عباس بخوانيد گويا سپه فاطمه سردار ندارد
بر سنگ پرانهاي حرم دخت علي گفت لشگر مگر عباس علمدار ندارد
اين نوحه بود سينه زنش يوسف زهرا اين خيمه جز او رونق بازار ندارد
يا حسين (ع) ادركني محمدسهرابي
هر آنكسي كه نهان با تو عالمي دارد به عمر نوح بيارزد اگر دمي دارد
به نامرادي گردون توجهي نكند ز گريه هر كه بساط فراهمي دارد
شكايت من مسكين نميرسد جائي در اين محيط كه هر ناله محرمي دارد
گرفتهاند چو طفلان به گريه كام مرا به هر بهانه دلم اشك نمنمي دارد
مزن به سينة من دست رد كه اين مسكين درون اين دل بشكسته عالمي دارد
نميزند مژه بر هم قتيل روي نگار چرا كه پيش نظر باغ خرمي دارد
هزار سال دگر بر تو گريه خواهم كرد اسير روي تو هر دم محرمي دارد
تو بي نياز ز عشق هزار همچو مني خداست عاشق تو كي دلت غمي دارد؟
طهارت همه زوار تو ز زينب توست چه كعبهاي تو كه اينگونه زمزمي دارد
يا حسين (ع) ادركني محمود ژوليده
مقيم تربت عشقم به نينواي حسين روم به ماه محرم، به كربلاي حسين
اگر چه بال شكسته ميان مرغانم به نينوا بكشم پر ز روضههاي حسين
گهي كه آب بنوشم به ياد لبهايش كه بود تشنه، بگويم شوم فداي حسين
زهير وار بگويم اگر اجازه دهد هزار بار سرم را دهم به پاي حسين
در آن سراي نباشد بقاي جاويدش هر آن كسي كه نشد اين سرا فناي حسين
تو اي عزيز اگر خوب بشنوي آيد ميان روضه به گوش دلت صداي حسين
غريبه باش وليكن نباش بيگانه كه ميشوي به غريبي تو آشناي حسين
وداع
آه برادر زينب مرو سوي عدوان
به خاطر خواهر
(يا اخا)
آهسته رو ميدان
آه من ماندهام تنها اي زادة زهرا
هفتاد و دو كشته
(به زمين)
مانده در اين صحرا
آه نه اكبري دارم نه ساقي لشگر
من همسفر گردم
(تا كجا)
با لشگر كافر
آه وصيت مادر بايد شود اجرا
بايد ببوسم من
(بخدا)
زير گلويت را
آه اين كهنه پيراهن اگر كنبي بر تن
زير سم اسبان
(ز هجوم)
تنت بود ايمن
وداع از كربلا
آه اي عشقزهرايي شد روز تنهايي
وقت جدايي شد
(يا اخا)
زينب تماشايي
حسين، حسين حسين جانم... خدا نگهدارت
اي برادرا بايد كني تماشايم
اي همسفر بي تو
(بخدا)
غريب و تنهايم
آه نميروم اما دشمن برد ما را
دست عدو باز و
(به طناب)
دست تمام ما
آه وقت سواريشد نمانده يك ياري
خيز اي برادر با
(اُسرا)
كن آبرو داري
آه كن چارهاي آخر بر مشكل خواهر
چه گويم اي جسم
(بي كفن)
جواب اين دختر
اي مقطع الاعضاء بده جوابم را
نشنيدهام صوت
(قاريام)
از بعد عاشورا
آه در بين اين مقتل دلم گرفتار است
اما چه بايد كرد
(پسرت)
اسير و بيمار است
آه قم يا ابوفاضل كه بين عدوانم
اسيري زينب
(بنگر)
بعد از شهيدانم
آه ازسنگوازسيلي داريم نشانهها
دريكشبويكروز
(بخدا)
اين قامتم خم شد
نوحة وداع
اي يادگار زهرا ميروي سوي صحرا
اي فداي خلق نيكويت ((س)) صبري كن تا آيم به سويت
تا ببوسم زير گلويت
مهلاً مهلا مهلاً مهلا مهلاً مهلا اي حسين جان
خواهرت ناله دارد غم سه ساله دارد
ميروي جانم به قربانت ((س)) چه سازم با اين يتيمانت
با تازيانة عدوانت
مهلاً مهلا مهلاً مهلا مهلاً مهلا اي حسين جان
جز تو غمي ندارم يك محرمي ندارم
رحمي كن جان اخا بر من ((س)) كهنه پيراهن نما بر تن
تا شوي از دشمنان ايمن
مهلاً مهلا مهلاً مهلا مهلاً مهلا اي حسين جان
نوحة وداع از كربلا
اي همسفر زينب خون شد جگر زينب
اين نباشد رسم مهماني ((س)) من روم اما تو بماني
با اين هفتاد و دو قرباني
خداحافظ خداحافظ خداحافظ اي حسين جان
ساربان آهسته ران كن توقف ساربان
قرآنم ورِ ورِ بنگر ((س)) بر زمين آيات حق بنگر
يارانم را بي رمق بنگر
خداحافظ خداحافظ خداحافظ اي حسين جان
بهارم شد خزاني نـدارم ارمـغانـي
من كه يك شكوفه ندارم ((س)) آرزوي كوفه ندارم
جز داغي مكشوفه ندارم
خداحافظ خداحافظ خداحافظ اي حسين جان
نوحه وداع
صبر و قرار زينب دار و ندار زينب
آه اي به فداي گل رويت آمدم اي يار به سويت
بوسه زنم زير گلويت واي حسين واي حسين جان
دلبر سرمست من ميروي از دست من
آه من چه كنم با غم جانان با ستم و غارت عدوان
داغ تو و خيل يتيمان
از برم اينسان مرو آهسته آهسته رو
آه اي كه روي جرعهبنوشي جامة كهنه چو نپوشي
طعمة چنگال وحوشي واي حسين واي حسين جان
نوحه شب عاشورا
سوي سماء ذكر يارب شد هنگامة آن زينب شد
بين حرم ديده گريان است ذكر لب او حسين جان
جانم حسين اي حسين جانم
عباس و اكبر كه بيدارند از درد زينب خبر دارند
از بهر او ديده گريانند مشغول آيات قرآنند
جانم حسين اي حسين جانم
فردا شود محشر عظما سرها جدا گردد از تن ها
زينب اسير عدو گردد با كعب ني روبرو گردد
جانم حسين اي حسين جانم
روضة وداع محمود ژوليده
مرو كه بي تو دلم بيقرار ميبينم به خيمههاي حرم حَرّ نار ميبينم
مرو كه بي تو به جان برادرم عباس تمام پردگيان در فرار ميبينم
مرو برادر خوبم كه بين اين صحرا به پاي طفل يتيمم تو خار ميبينم
فرود آي ز مركب كه در پي حرمت پس از تو، قهقة يك سوار ميبينم
به دختري كه بگويد مرا نوازش كن هجوم تهمت و طعنش نثار ميبينم
مرو كه در بر ما محرمي نميماند سر تو بر سر ني چون شكار ميبينم
بپوش بر تنت اين كهنه پيرهن كه دگر تن شريف تو را بي مزار ميبينم
بيا كه زير گلويت ببوسم اي دلبر كه حنجر تو به خنجر نثار ميبينم
به زير چكمة نامردمان كوفه و شام زنان لشكر تو داغدار ميبينم
نوحه وداع امام حسين (ع)
آنچنان غرِ خدايي كز همه عالم جدايي گشته زينب دل پريشان آمده وقت جدايي
تا ز كوي خيمه رستي
رشتة صبرم گسستي
قلب هستي را شكستي
يا اخا المظلوم حسين جان
شام تار رفتن تو گشته صبح رحلت من انتهاي غربت تو ابتداي غربت من
ميروي تو با شهادت
ميروم من در اسارت
ميشود بر من جسارت
يا اخا المظلوم حسين جان
چشم دارم اين دقايق فيض پيغمبر بگيرم جاي خنجر را ببوسم بوسه از حنجر بگيرم
بوسه چيدم تا ز رويت
نگهي كردم به سويت
مردم از داغ گلويت
دوبيتيهاي وداع
وداع جان ز تن آسان نباشد كسي غير از تو بر من جان نباشد
به دنبال برادر بين صحرا الهي خواهري گريان نباشد
***
بيا اين كهنه پيراهن به تن كن بيا اي گل تن خود را كفن كن
تو ميدوني چه حالي داره زينب بيا و يك دعايي بهر من كن
***
به هر سو بنگري ياري نداري به غير من مدد كاري نداري
الهي بيش از اين غربت نبيني كه مظلومي و غمخواري نداري
***
مرا آوارة صحرا مگردان مرا از داغ خود شيدا مگردان
به جان مادر پهلو شكسته مرا سيلي خور اعدا مگردان
وداع
جان حرم جمله بر لب شد هنگامة مرگ زينب شد
خونين شد كوثر زينب ميدان رود دلبر زينب
جانم حسين اي حسين جانم
نيمه نگه، بر حبيبت كن رحمي به طفل غريبت كن
راضي مشو، من شوم تنها آواره گردم در اين صحرا
جانم حسين اي حسين جانم
صبري نما حنجرت بوسم پيشاني اطهرت بوسم
مظلوم من جان فداي تو من زندهام با دعاي تو
جانم حسين اي حسين جانم
نوحه شام غريبان
آتش افتاده الهي در گستان خيامم بين آتش ناله دارم واي امامم واي امامم
زينب زهرا مرامم
گر بسوزم در خيامم
حافظ جان امامم
آه و واويلا يا زهرا
آفتابم بر سر ني، شعله بر جانم فكنده آتش دشمن شراره بر گلستانم فكنده
خون دل حاصل زينب
شد سرت قاتل زينب
خون شده در دل زينب
آه و واويلا يا زهرا
حرمت قرآن زينب اي خدا درهم شكسته آيههاي جان زهرا زير دست و پا نشسته
تشنه لب سر داده اي واي
بي كفن افتاده اي واي
اسبها آماده اي واي
رباعيات حسيني
از عشق تو سينهام صفا ميگيرد زنگار دلم، رنگ و جلا ميگيرد
تا چشم، نم اشك به تو هديه كند راهي به سوي كرب و بلا ميگيرد
***
هرچند كه ما سخت فقيريم حسين بر سفرة روضهات اسيريم حسين
يك باده به نام جام عشقت زدهايم تا حال نمرده و نميريم حسين
***
در زير لواي سرخ تو يكدستيم از جوشش خون تو ز پا ننشستيم
با گريه به سوي دشمنان حمله كنيم ما ملت گريه سياسي هستيم