|
|
|
|
حضرت قاسم ابن الحسن (ع) محمود ژوليده
چون گل احمر ليلا ز بلا پرپر شد سيزده سالة يوسف به عمو ياور شد
نامة سبز حسن سوخت دل سرخ حسين چشمش از ديدن سر خطبرادر تر شد
يوسف يوسف زهرا چو نقابش برداشت چشم شمشير زنان خيره بر آن دلبر شد
در حرم مورد تشويق و به ميدان مصاف باعث خيرگي چشم همه لشگر شد
لشگر كوفه ز رزمش متحير كه چنين شور رزمندگي اش زنده كن حيدر شد
گفت داغش به دل پير و جوان بگذارم آنكه در جنگ شجاعان يل نام آور شد
كشت هفتاد سوار از پي يك حملة سخت پهلوانان عرب را ز همه برتر شد
محو شد طايفة ازرِ شامي، ز يهود گوئيا بار دگر فتح از او خيبر شد
يا علي ذكر لبش بود كه فرقش بشكافت سجدة سرخ ادا كرد و بپا محشر شد
سينهاش خرد چو شد كرد صدا وا اماه زير سمهاي ستور سينه زن مادر شد
دست و پا ميزد و با درد عمو را ميخواند بر زمين پا زدنش چون پسر هاجر شد
ميدرخشيد رخش چونكه به ميدان ميرفت پر ز خون بود سرش چون بدنش پرپر شد
قاسمبن الحسن (ع) ادركني محمود ژوليده
من رسول حرمم نامه رسان حسنم پيك لبيك پدر، بلبل شيرين سخنم
نامه دارم ز پدر، دست خط خون جگر تا شوم جاي پدر يار تو با جان و تنم
پدرم داده چنين بهر تو پيغام سروش كه شود يار تو در كربوبلا ياسمنم
در فصاحت چو حسن گاه شجاعت چو حسين رزمآموز اباالفضل، يلي ممتحنم
بيقرار از سخن خاطرهآموز توأم كه هنوز اشك فشان از غم بيت الحزنم
ديگرم طاقت ماندن به حرم نيست عمو در ره پاك تو آمادة خون ريختنم
دست از نصر ولا بر نكشم واللّ'ه نيستم كودك خيمه كه يلي صف شكنم
پهلوانم من و شاگرد علي اكبر تو كشتن ازرِ شامي است به يك تاختنم
بهتر آن است كفن پوش تو اي يار شوم ز رهت دست نگيرم، زرهم شد كفنم
رنگ و بوي حسني دارم و بر چهره نقاب زآنكه آيينة خورشيدم و مشك ختنم
شمهاي رزم علي وار نشان بايد داد تا ببينند شگرد علم انداختنم
گرچه در حلقة حصر سپه كوفه روم نيست خوفم ز قتال، عاشق جان باختنم
اي عمو زير سم اسب اگر تن دادم نيتم بود كه قبل از تو شود خُرد تنم
زير شمشير و سنان در وسط گرد و غبار ميدرخشد تن سرخم كه عقيق يمنم
چه امامي چه قيامي چه وداعي چه دمي سر به زانوي پدر دارم و رضوان وطنم
قاسمبن الحسن (ع) سيدمحمدميرهاشمي
زمان چيدن لاله عتاب لازم نيست سرور و همهمة شيخ و شاب لازم نيست
زمان چيدن يك گل هجوم كي آرند براي كندن غنچه شتاب لازم نيست
قتيل ديدة پر آب و تيغ ابروتم زمان ذبح مگر تيغ و آب لازم نيست
سلام آخر قاسم به زحمتت انداخت مرا كه طفل يتيمم جواب لازم نيست
بگو به لشگريان سوارة دشمن زمان كشتن طفلان عذاب لازم نيست
عدو ز پيكر اين گل گلاب ميخواهد براي مجلس ختمم گلاب لازم نيست
ز سوز تشنگي عالم به ديدهام تار است گل خزان زده را آفتاب لازم نيست
دلم خراب دو چشمت شد از همان آغاز به كوي عشق بناي خراب لازم نيست
حضرت قاسم ابن الحسن (ع)
آه كفن بپوشم من باده فروشم من
شهد شهادت را
(ز عسل)
بهتر بنوشم من
اي عموي سالارم مكن در آزارم
كرب و بلائي كن
(تو مرا)
كه نامهاي دارم
آه لب از نفس افتاد دل از جَرس افتاد
به سينة پاكم
(اثراز)
سُم فرس افتاد
آه چو لاله خونينم خون كرده تزئينم
بار دگر فرما
(پدري)
بيا به بالينم
اي عموي خوب من به حصر اين دشمن
برس به فريادم
(تو دگر)
دل مرا مشكن
حسين عمو حسين جانم
نوحة قاسمبن الحسن (ع)
قاسم بن الحسنم زرهم شد كفنم
چشم و چراغ خيمه گاهم ((س)) حُسن يوسف اين سپاهم
مرگ احلي مِن عسل خواهم
اي عمو جان اي عمو جان اي عمو جان اي حسين جان
بابا در انتظارم مادرم بيقرارم
طلايه دار قيامم من ((س)) فداي راه امامم من
عقده دار انتقامم من
اي عمو جان اي عمو جان اي عمو جان اي حسين جان
بيا بيا اي عمو افتادم بين عدو
از فرس افتادم عمو جان ((س)) تو برس به دادم عمو جان
كن دگر امدادم عمو جان
اي عمو جان اي عمو جان اي عمو جان اي حسين جان
نوحه حضرت قاسم (ع)
آيههاي مجتبايي گشته پامال ستوران از گلاب پيكر او ميطراود عطر ايمان
ميكشد ناله ز سينه
اي عموي بي قرينه
تازه شد داغ مدينه
آه و واويلا عمو جان
آينه دار برادر اي خدا در خون نشسته نالهاش در سينه مانده سينهاش درهم شكسته
ره به چشمانم گرفته
دست به دامانم گرفته
داغ او جانم گرفته
آه و واويلا عمو جان
روي گلبرگ تن او شبنم از ديده ببارم قد كشيده قامتش را روي سينه ميگذارم
قد كشيده مثل طوبي
زير مركبهاي اعدا
پر كشيده سوي بابا
نوحة حضرت قاسم ابن الحسن (س)
لاله شد پرپر ز كين قاسم شد نقش زمين
آه دسته گل نجمه به ميدان لِه شده زير سم اسبان
باغ حسن طعمه طوفان واي عمو واي حسين جان
آخرين ديدار من بين لشگر دشمن
آه داغ عمو تازه نمودم ديده چو بر خيمه گشودم
اين من و اين جسم كبودم
وا اُمّا بر لب دارم غصة زينب دارم
آه اي عمو اي تاج سر من كاش به جاي پدر من
باز، بيايي به بر من واي عمو واي حسين جان
دوبيتيهاي حضرت قاسم (ع)
منم قاسم كه بر دلها اميرم به راز چشم بابايم اسيرم
نمودم آرزو من جاي بابا شبيه مادرم زهرا بميرم
***
چو ديدم رأس بابايم به پايت نمودم آرزو گردم فدايت
يتيمي را نوازش از كريمي است بيا پر كن تو جاي مجتبايت
***
هرآنچه در توانم بود كردم خودت ديدي كه من مرد نبردم
علمدارت چو رزمم ديد گفتا الهي قاسمم دورت بگردم
***
ببين آزرده جان رفتم عمو جان پس از دردي گران رفتم عمو جان
ببين رزِ بني الزهرا كزين دشت شكسته استخوان رفتم عمو جان
***
بيا اي مهربان پا بر سرم نِه به پيش جسم اكبر، پيكرم نِه
بگو بر عمهام زينب كه دستي به قلب بي توان مادرم نِه
حضرت قاسم (ع)
جام غربت را قاسم مينوشد با دست مادر كفن ميپوشد
ميرود به ميدان جان كند به قربان
عمو حسين جان
گفتا اي دشمن گرچه يتيمم اندر اين گلشن ابنالكريمم
چون حسن غيورم سفره دار نورم
عمو حسين جان
در بين دشمن از نفس افتاد با ضرب كينه از جرس افتاد
قاسم شد فدايي گفت عمو كجايي
عمو حسين جان
حضرت قاسم (ع)
من نايب مجتبي هستم ((س)) رزمندة كربلا هستم
جاي پدر ميكنم غوغا زنده كنم ياد حيدر را
عمو حسين اي حسين جانم
در باغ زهرا گل ياسم شاگرد ممتاز عباسم
رزم نمايان نمودم من جان عمو را ربودم من
عمو حسين اي حسين جانم
رويم به خاك آشنا گشته ذكرم عمو جان بيا گشته
جانم فداي نگاه تو سينه شكستم براه تو
عمو حسين اي حسين جانم
قاسمابن الحسن (ع)
اي عمو قاسم غمي غير از غمت در دل نداشت هيچ جا جز دامن پر مهر تو منزل نداشت
در رهت آغوش من باز است بر تير عدو تير دشمن جز به جسمم هيچ جا منزل نداشت
يك سفر بر جسم من سم ستوران داشتند اين سفر جز استخوان خورد من حاصل نداشت
با خيال راحتي لشگر به مويم حمله كرد چونكه جسمم در ميان جوشني منزل نداشت
دشمن از بغض حسن هريك بهخونم تشنه شد زين سبب ابنالحسن تنها يكي قاتل نداشت
غرِ در درياي خون بودم كه گفتم آمدي چونكه اين غرِ به خون جز دامنت ساحل نداشت
تا كه جانم را خدا بگرفت در آغوش تو گفت بابايم ز جنت هديهام قابل نداشت
يا به خاك و خون تپيدم يا كه دست و پا زدم كس توقع غير از اين از مرغك بسمل نداشت
خصم را گوئيد نعل تازه بر اسبان زند سينه بهر خرد گشتن دررهت مشكل نداشت